Στα γυμνασιακά μου χρόνια θυμάμαι ένα απόγευμα πηγαίνοντας στα πρόβατα μαζί με τον πατέρα μου και τον θείο μου, καβάλα στα άλογά μας, περνώντας έπειτα από δύο ώρες διαδρομής μέσα από το δάσος, βρεθήκαμε σε ένα ξέφωτο ένα χιλιόμετρο περίπου μακριά από την στάνη. Εκεί άρχισε ξαφνικά να βρέχει καταρρακτωδώς και ο ουρανός να σχίζεται από βροντές, από τα αστροπελέκια που πέφταν. Θυμάμαι τότε όλοι μας, με την αρχέγονη σοφία που κουβαλούσαν οι άνθρωποι της παράδοσης, όλοι όσοι ήταν ενταγμένοι στον φυσικό κύκλο της ζωής, ενστικτωδώς με άλλα λόγια, να κατεβαίνουμε από τα άλογα, να περνάμε τις κάπες μας πάνω από το κεφάλι έως κάτω και να περιμένουμε ακίνητοι να περάσει η μπόρα. Λίγο πιο κάτω στέκονταν αεικίνητα τα ρόμπολα (ένα είδος πεύκου με μεγάλο κορμό) έτοιμα να υποδεχθούν κι εκείνα την μήνη του Δία. Γνωρίζαμε πολύ καλά πως κάτω από αυτά θα προστατευόμασταν από τη βροχή, θα κινδυνεύαμε όμως από τα αστροπελέκια. Θέλω να πω πως οι άνθρωποι γνωρίζανε να επιβιώνουν, είχαν συναίσθηση των ορίων της φυσικής πραγματικότητας και όσο αναγνωρίζανε και τις δικές τους δυνατότητες, τα δικά τους όρια, τότε μπορούσαν να συνδιαλέγονται πιο λειτουργικά με την φύση και το περιβάλλον.
Κάπου το επόμενο καλοκαίρι υπάρχει μια μεγάλη αναστάτωση στο χωριό επειδή φτάνει μια άσχημη είδηση πως τρία παλικάρια κεραυνοβολήθηκαν στην κορυφή του βουνού. Παρέμειναν εκτεθειμένοι στον κίνδυνο αγνοώντας ενδεχομένως πως να προστατευτούν και δυστυχώς ο ένας σκοτώθηκε επί τόπου, ενώ ένας άλλος τραυματίστηκε σοβαρά και ο επιζών τρίτος έτρεξε για βοήθεια κι ευτυχώς για καλή τους τύχη λίγο πιο κάτω βρισκόταν ένα βοσκός, ο οποίος γνωρίζοντας την περιοχή, αλλά κυρίως έχοντας το σθένος, το ψυχικό και το σωματικό πήρε στις πλάτες του τον τραυματία και τον κατέβασε έως εκεί που θα ερχόταν η βοήθεια.
Οι άνθρωποι σταδιακά απώλεσαν την ικανότητα να επιβιώνουν, τουλάχιστον στο «φυσικό» περιβάλλον, το οποίο με το πέρασμα των χρόνων άλλαξε και μαζί με αυτό αλλάξαν και οι δεξιότητες που χρειάζονται για να επιβιώσουν (και επιμένω στη λέξη επιβιώσω, διότι αν δεν εξασφαλίσεις αυτή την ανάγκη δεν περνάς στην δεύτερη, την εξέλιξη δηλαδή). Αλλάξανε τόσο πολύ τα πράγματα που όσοι από εμάς βρεθήκαμε κάποια στιγμή στην πόλη, στο αστικό περιβάλλον και στο πλαίσιο μιας μεγάλης κοινωνίας, η οποία λειτουργεί με άλλους όρους συνύπαρξης, πάθαμε ότι περίπου πάθανε οι ορειβάτες εκείνο το καλοκαίρι: κεραυνοβοληθήκαμε, από την ένταση των φαινομένων της νέας κουλτούρας που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά και να μάθουμε, να αφομοιώσουμε και να αξιοποιήσουμε. Ήταν θαρρώ μια δύσκολη μετάβαση, μα όμως δάσκαλος παρέμεινε ο φυσικός τρόπος ζωής των παιδικών και εφηβικών χρόνων. Μεγάλος δάσκαλος είναι η φύση, φτάνει και μόνο αν την θεωρήσεις δάσκαλο να σου διδάξει πολλά, γιατί πάντα είναι σαν να βάζεις τον εαυτό σου κάτω και μέσα σε αυτή τη μεγάλη δύναμη. Και τότε και μόνο τότε συνειδητοποιείς ως άνθρωπος -και όλη η φάρα μας μαζί- την περατότητα και την ασημαντότητα μας.
Από τότε οι κοινωνίες μας γίνανε ακόμη περισσότερο πολύπλοκες, δίχως συνοχή, κατακερματισμένες και βρίσκουν τον κάθε άνθρωπο περισσότερο κουμπωμένο στην ατομικότητά του. Βρίσκουν τον άνθρωπο γυμνό, δίχως την γνώση να επιβιώνει στο ανθρωπογενές περιβάλλον των κοινωνιών που ο ίδιος δημιούργησε.
Οι άνθρωποι λοιπόν δεν ξέρουν να επιβιώνουν, κυρίως στο πεδίο των σχέσεων, αυτό βλέπουμε καθημερινά στο πεδίο της ψυχοθεραπευτικής πράξης και αυτό ήταν που πυροδότησε και τη συγγραφή των τριών μου βιβλίων, ως οδηγούς ζωής.
Τι συνιστά όμως τόσο τα βιβλία όσο και τον συγγραφέα δάσκαλο; Εκείνον που θα σταθεί ως οδηγός και θα μάθει στους άλλους πως να ζουν; Τι έπαρση είναι τούτη!!!
Ευτυχώς που στα βιβλία μου δάσκαλοι είναι οι μαθητές(!), όλοι όσοι είχαν το σθένος να μπουν σε ψυχοθεραπευτική διαδικασία, είτε ως θεραπευόμενοι, είτε ως εκπαιδευόμενοι ψυχοθεραπευτές και μου δανείσαν τις ιστορίες τους και κυρίως με βοήθησαν να εξελιχθώ.
Αυτή η ιδιαιτερότητα, εμπεριέχει μια γνώση και μια δυνατότητα, ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν οι οδηγοί του εαυτού τους και να μάθουν να επιβιώνουν, να εξελίσσονται και να συνυπάρχουν αρμονικά με τους άλλους. Αυτό που χρειάζονται είναι μονάχα άλλους ανθρώπους όπου ο ένας θα πυροδοτεί την αλλαγή του άλλου, όπου ο καθένας θα γίνεται ο δρόμος και η γέφυρα της δικής του αλλαγής και της αντάμωσης με τις αλλαγές των άλλων. Οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα και την ευθύνη βεβαίως να επιβιώσουν και να εξελιχθούν, χρειάζονται όμως τα κλειδιά για να το πράξουν, δηλαδή τη γνώση, ειδάλλως οδηγούνται στην απόγνωση.
Θα πω ένα ακόμη παράδειγμα από τα παλιά: Είναι η πρώτη φορά που θα πάω μόνος μου στα πρόβατα, να μεταφέρω φαγητό στον θείο μου που εκείνη την περίοδο είναι συνεχώς στα πρόβατα σε μεγάλο υψόμετρο καθόσον το καλοκαίρι υποχωρεί και η βόσκηση των προβάτων απαιτεί συνεχόμενες μετακινήσεις. Για μένα είναι κάτι σαν τελετή μύησης στην ενηλικίωση, δεν είμαι ποια παιδί, ο πατέρας μου μου εμπιστεύεται ένα σπουδαίο κατόρθωμα. Άρα η εμπιστοσύνη του με κάνει να σκέφτομαι πως δεν έχω να φοβάμαι κάτι, κι επιπλέον έχω την αίσθηση πως δεν είναι κάτι επικίνδυνο, αφού χρόνια ως τότε έβλεπα τους ενήλικες να το πράττουν. Είχα μια χαρά, αλλά και μια αγωνία, αν εγώ θα τα καταφέρω, γιατί γνωρίζετε βέβαια πως για τον καθένα μας, όταν έρθει η ώρα της δικής μας ευθύνης, όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση κι ας είναι δεδομένα. Πριν φύγω ο θείος μου, ένας αγαπημένος θείος, μου δίνει το εξής κλειδί «όταν θα μπεις στο παντούρι (το πυκνό δάσος οξιάς) θα κατέβεις από το άλογο, θα το δέσεις στο βαρκό (ένα βαλτώδες μέρος, όπου εξαιτίας του νερού είχε πολύ μεγάλα χορτάρια) για να βοσκήσει … και θα φωνάξεις δυνατά. Τότε ότι πλάσμα κι αν υπάρχει στο δάσος θα φοβηθεί και θα φύγει». Στην ουσία όταν το έκανα ο δικός μου φόβος έφυγε, για να επικρατήσει η αίσθηση πως ξέρω ότι θα τα καταφέρω. Κάποια στιγμή πέφτω πάνω στην έννοια της πρωτογενούς κραυγής, σαν κι αυτές των μελών της θεραπευτικής κοινότητας όπου βρέθηκα να εργάζομαι στα νεανικά μου χρόνια, όταν κάνοντας έναν κύκλο, φωνάζανε δυνατά το όνομά τους. Να, σκέφτηκα, που το κλειδί της παράδοσης το συμπεριλαμβάνει και η επιστημονική βιβλιογραφία!!!
Οι άνθρωποι για να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε έχουμε ανάγκη αυτά τα κλειδιά.
Έτσι κάπως γράφτηκαν τα βιβλία μου, μέσα από την ανάμνηση κάθε γνώσης, κάθε συναισθήματος, κάθε θεραπευτικής συνάντησης, κάθε συγκίνησης που εξελισσόταν στο ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο και λειτουργούσε ως κλειδί και εργαλείο για τη ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου